20 مه 2025 - یک مطالعه مقطعی اخیر که در ژورنال BMC Ophthalmology منتشر شده است، یک رابطه U شکل معکوس قابل توجه را بین سطح هموگلوبین گلیکوزیله (HbA1c) و خطر رتینوپاتی دیابتی (DR) در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 (T2DM) شناسایی کرده است. محققان در این مطالعه داده های 2001 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 را در جنوب تایوان تجزیه و تحلیل کرده و دریافتند که خطر رتینوپاتی دیابتی در سطحHbA1c برابر با 9.4 درصد به اوج خود می رسد و پس از آن با افزایش بیشتر سطح HbA1c، کاهش می یابد.
این ارتباط غیرخطی نشان می دهد که در حالی که افزایش متوسط HbA1cبا افزایش خطر رتینوپاتی دیابتی مرتبط است، سطح بسیار بالای HbA1c ممکن است با افزایش متناسب این خطر مطابقت نداشته باشد. نویسندگان این فرضیه را مطرح کردند که این الگو ممکن است به دلیل عواملی مانند حافظه متابولیک باشد، که در آن هایپرگلایسمی طولانی مدت به آسیب برگشت ناپذیر میکروواسکولار منجر می شود، و پس از آن اثرات استرس اکسیداتیو مزمن و التهاب در سطوح بسیار بالای HbA1c به سطح ثابت یا ایستایی می رسند(plateauing effects).
بر اساس یافته های این مطالعه غربالگری منظم و مداخله زودهنگام برای بیماران دیابتی، به ویژه آنهایی که سطح HbA1c آنها به 9.4 درصد نزدیک می شود، برای جلوگیری از پیشرفت رتینوپاتی دیابتی بسیار مهم است. این نتایج پیامدهای مهمی برای بیماران مبتلا به رتینوپاتی دیابتی دارد. این یافته ها همچنین بینش هایی برای سیاست های بهداشت عمومی ارائه می دهند و بر ضرورت غربالگری و مداخله منظم برای بیماران دیابتی تأکید می کنند.
محققان تاکید کردند که تحقیقات آینده باید مکانیسم های مرتبط با HbA1c و DR را بیشتر بررسی کنند و استراتژی های مدیریت فردی را برای جمعیت های مختلف در نظر بگیرند تا به طور موثر بار DR را کاهش دهند.
منبع: